Hoelang zal t nu ongeveer geleden zijn dat mijn dochter in gebruik was / is? Ongeveer 15 jaar? ‘Was’ omdat het nu heel goed met haar gaat en ‘is’ omdat er ook periodes van terugval zijn. Want uiteindelijk - heb ik geleerd - is een gebruiker nooit meer clean maar altijd ‘in herstel’. Na haar laatste terugval hoop ik nu met heel mijn hart dat dit de allerlaatste keer is geweest.
Ik vraag niet snel om hulp en die 15 jaren waren zwaar, met ups en downs. Altijd heftig, complex, dreigend, wanhopig en verwarrend. Als gezin draagt iedereen hierdoor zijn wonden met zich mee. Soms zijn ze zichtbaar, de littekens van verlies, afwijzing en ontkenning. Soms zijn ze verstopt in het diepst van onze ziel, of neergedaald in ons onderbewustzijn. Vaak voelt het als een sombere donkerte maar wellicht kan ik mijn wonden ook als een bron van kracht zien. Een authentieke kracht waardoor ik mezelf mag zijn, Ik wil mijn energie niet verspillen aan iets waar ik geen controle over heb, maar ik doe het wel. Met als gevolg stress, spanning en frictie. Deze kracht zou bevrijdend moeten werken maar zover was ik nog niet. En kan ik dat wel, alleen? Ik dacht heel lang van wel.
Totdat één van de begeleidsters van mijn dochter in het safehouse mij voorstelde om contact op te nemen met iemand die er gespecialiseerd in is om met naasten van verslaafden in gesprek te gaan. Zo kwam Tamara op mijn pad. Bij haar leerde ik met zachtheid en compassie naar mijzelf en anderen te kijken. Dat viel eerst nog niet mee. Ik was het niet gewend dat het gesprek over mij mocht gaan in plaats van over mijn dochter. Ik mocht over mezelf praten maar dat voelde voor mij saai. :“Waarom koppel je hier t woord ‘saai’ aan?” was Tamara haar vraag. We kregen hierdoor bijzondere gesprekken. Zo ook over loyaal en disloyaal zijn, over relativeren. Tamara gaf mij er duidelijkheid over. Er zijn ongeschreven regels in familieverband en hoe kom je daar achter. We gingen al snel de diepte in. Waar ben ik bang voor? Wat zit er achter? Waar komt het vandaan?
Wat ik heel erg prettig vind en erg waardeer aan Tamara is, wanneer zij ergens dieper op in gaat dat ze eerst zegt, zonder verwijt, zonder oordeel. Daardoor geeft ze mij de ruimte om alles vanuit mijn hart te kunnen zeggen. We spraken over keuzes, op welk gebied dan ook. Tamara leerde mij :“Welke keuze jij ook maakt, als jij dat zo voelt dan is dat goed.” Dat geeft vertrouwen.
En laat me je vertellen over dat stemmetje in mijn hoofd, vooral ’s nachts, dat mij uit mijn slaap hield. Tamara raadde me aan om alles op dat moment op te schrijven.
“Ik ga er morgen naar toe en gooi al de flessen alcohol leeg!”
“Ik pak de autosleutels af!”
“Drugs? door het toilet!”
“Ik schop iemand de deur uit!” Als je dit leest herken je het misschien wel.
Stel je jezelf daarna de vraag, zei Tamara, Wat voor nut heeft het als ik dit allemaal ga doen? Want dat is de essentiële vraag! We breidden het uit met nog meer vragen. Wat er gebeurde was dat Tamara hierdoor mij duidelijkheid en rust aanreikte, en ik ging mezelf beter begrijpen.
Tijdens ons kennismakingsgesprek hadden we afgesproken dat we 6 coachingsessies zouden doen. Onze gesprekken gingen zowel via Teams op mijn laptop thuis als in Tamara haar praktijk. We hebben familieopstellingen gedaan, meditaties, enzovoort. Ik heb me altijd veilig bij Tamara gevoeld waardoor ik alle openheid mijn verhaal heb kunnen doen. Tot nu toe heb ik 5 gesprekken gehad en het gaat heel goed met me. Onze gesprekken hadden veel impact met veel stof tot nadenken, soms confronterend tegelijkertijd altijd met liefde. En we hebben ook gelachen! De zesde afspraak staat nu ‘in de wacht’ voor wanneer ik er behoefte aan heb. Dat voelt heel fijn.
Ik ben de begeleidster van het safehouse erg dankbaar dat ze me in contact met Tamara heeft gebracht. Tamara geeft me inzichten waardoor ik in m’n kracht kom te staan. Daar ben ik enorm blij mee, het maakt me zelfverzekerder en gelukkiger.
Dankjewel Tamara!
Frieda