Mijn naasten-coach, Tamara Bosboom, en ik …
Ik ben Petra, ik ben 55 jaar, ik werk als verzorgende in de ouderenzorg, en ik ben moeder van 2 dochters. Mijn oudste dochter (30 jaar) is momenteel abstinent van alcohol en ketamine en doet erg haar best om in ‘herstel’ te komen.Met dit gegeven ben ik helaas moeder geworden van een dochter met een verslaving aan alcohol en ketamine.
Vanaf haar 12e ben ik al op zoek geweest naar hulp voor mijn dochter en deze weg was lang en intens zwaar, hulpverleningsland is een wirwar, en dan kwam daar de enorme angst voor het verlies van mijn kind bij. In 2023 verbrak ik het contact met mijn dochter, zij viel constant terug in het gebruik van middelen, en balanceerde daardoor op het randje van de afgrond. Ik had het gevoel daarin meegezogen te worden, en was alleen nog maar bezig met het zoeken naar hulp voor mijn dochter, en de angst om mijn kind te verliezen.
Ik verloor mezelf daardoor volledig uit het oog, ik kon niet meer werken, zat vrijwel dagelijks hoog in mijn emoties, en kon aan niets anders meer denken dan aan het, in mijn ogen falende systeem van de hulpverlening.
Mijn dochter is volwassen, de hulpverlening hoorde mij aan, en daar hield het dan ook wel bij op. Mijn dochter moet het namelijk zelf willen, ze is volwassen. In mijn ogen hielp het mijn dochter niet, en ik raakte zelf volledig opgebrand, ik was mijn baan kwijt, en zag zelf geen lichtpuntjes meer in mijn leven, ik was vreselijk bang om mijn (volwassen) kind te verliezen. Het jaar waarin ik geen contact meer had met mijn dochter gaf me, tot op zekere hoogte, een soort van rust. Ook dit ging mis, op Moederdag 2024 stortte ik in, ik miste mijn kind zo vreselijk. Ik had een nieuwe baan, in de zorg, en om mij heen lieten mijn collega’s trots de presentjes en lieve woorden van hun kinderen zien. Ik voelde dat mijn hart gebroken was en wilde weer contact met mijn oudste dochter. Ik ben gaan zoeken, boeken gaan lezen en begreep dat het voor mij belangrijk was om vooral voor mezelf te gaan zorgen.
Via de facebook site “verslaafd aan mijn kind” (woorden waarin mezelf herkende) kwam ik in contact met Tamara Bosboom, een coach voor naasten van mensen die lijden onder een verslaving. De eerste kennismaking was warm, ik mocht mezelf zijn en ik liet me bij het eerste gesprek ook volledig gaan, ik heb alles eruit kunnen gooien wat er op mijn hart lag. Ik vond bij Tamara het “oor” wat ik nodig had. Tamara had me snel door en kon goed haar vinger leggen op de pijnpunten. Zij heeft me laten inzien dat ik mijn oudste dochter nog altijd behandelde als het 12 jarige meisje dat ik ooit kwijtraakte, en dat dit niet paste bij een vrouw van 30, mijn dochter dus! Zij liet me zien wat verslaving werkelijk inhield, en leerde me dat ik met mijn overbezorgde mama-gedrag, eigenlijk de verslaving de ruimte gaf om mooi te floreren bij mijn dochter.
Via bepaalde systemen kon ik terugkeren bij mezelf, ik leerde over mijn eigen trauma’s en de doorgegeven trauma’s. Langzaam maar zeker begreep ik meer van de wijze waarop ik in het leven sta, en ik voelde me beetje bij beetje steeds meer terugkomen in mijn eigen ik, waar ik vandaan kom en welk effect dit heeft op mijn 2 dochters, en het belangrijkste, hoe ik mezelf daarin kon opstellen naar mijn oudste dochter, en het beest: de verslaving, welke huist in mijn dochter.
Ik heb bijna een jaar lang altijd terug kunnen vallen op het contact dat ik had met Tamara, engelengeduld heeft ze, en dat maakte me steeds sterker en het hielp me met de moeilijke vraagstukken die komen kijken bij het omgaan met een naaste die lijdt aan een verslaving.
Mijn dochter is gestart met herstel, ik heb geleerd dat haar belevingen kunnen verschillen van die van mij, ik heb geleerd dat de details daarin niet belangrijk zijn. Het maakt dat ik als moeder veel meer de moeder mag zijn, het heeft me geleerd te kunnen luisteren en er zijn voor mijn dochter, zonder meegezogen te worden door de verslaving, of de angst voor verlies
Mijn angst is vele malen minder, ik voel me sterker opgewassen tegen de terugvallen en val niet geheel meer mee terug. Ik zal blijven leren, en kan het nu al stukken beter, zonder bevestiging van mijn coach.
Ik mis haar wel, het contact was prettig, aangenaam en de deur stond altijd open!
Ik ben gesterkt dankzij de sessies, en misschien val ik ook wel weer een beetje terug, dan zal ik zeker niet aarzelen contact te zoeken met Tamara, mijn naasten coach!